Museum Voorlinden is de afgelopen maanden constant positief in het (kunst)nieuws geweest. Voor mijn moeder en mij hoog tijd om de populaire, soms absurdistische stukken met eigen ogen te komen bekijken dus. Op naar het prachtige gelijknamige landgoed in Wassenaar!


Momenteel zijn er 3 solotentoonstellingen te zien, naast de (vaste) collectietentoonstelling “Full Moon“. Als je de looproute volgt, kom je eerst langs “Die Notwendigkeit der Dinge” van de Poolse kunstenares Alicja Kwade (1979). Met haar sculpturen en installaties speelt ze met perspectief, zwaartekracht en onze waarneming van de werkelijkheid. Zie bijvoorbeeld de linker foto hieronder; waar we een soort van moeder-dochter-ception creëerden. Het beeld was niet eens goed op de foto te zetten, we zagen onszelf namelijk veel vaker herhaald. Overigens staan er buiten al bijzondere constructies van haar hand, waarbij enorme rotsblokken lijken te balanceren op stalen frames.


Ook de Franse kunstenaar Philippe Cognée (1957) was vertegenwoordigd met “Le catalogue de Bâle“. Voor deze serie heeft hij kunstwerken uit catalogi van de internationale kunstbeurs Art Basel nageschilderd (vandaar de naam). Maar dan met dikke verfstreken, waardoor de oorspronkelijke afbeeldingen/teksten grotendeels verdwenen. Zo ontstond er een verzameling schilderijen die draait om het bredere concept van verschillen tussen originele kunstwerken en hun reproducties. Een heel andere ervaring biedt “Sigh” van de Britse kunstenaar en filmmaker Sam Taylor-Johnson (1967). Dit is een installatie in een tamelijk donkere ruimte, waarbij je op 8 panoramische schermen muzikanten ziet van het BBC Concert Orchestra. Ze “bespelen” hun instrumenten, maar in werkelijkheid houden ze helemaal geen instrumenten vast, ze hebben niets in hun handen en niets tussen hun lippen. De muziek wordt gesuggereerd door hun bewegingen, omdat ze natuurlijk precies bewegen zoals je zou verwachten wanneer ze wél hun instrument vasthebben. Eerlijk, we moesten hier best wel om lachen. Zeker om de blazers. 😀 Het resultaat is in ieder geval fascinerend!





Al lopende door het museum kom je ook de vaste tentoonstelling tegen, dus die beroemde (dan wel beruchte) kunstwerken die we op het nieuws voorbij zien komen. Denk aan het zwembad (“Swimming Pool” van Leandro Erlich), de reuzenpoppen (“Couple under an Umbrella” van Ron Mueck) en de muizenliften (“Untitled” van Maurizio Cattelan).


Tot slot nog de collectietentoonstelling “Full Moon“, waarin de maan en haar licht centraal staan. Rond dit thema zijn ruim 40 kunstwerken van o.a. Andy Warhol, René Magritte, Ai Weiwei en Damien Hirst samengebracht. Toch niet de minste namen! Bezoekers krijgen uiteenlopende perspectieven op de maan te zien (soms enigszins vergezocht) en de zalen zijn ruim en licht.


Persoonlijk vind ik het erg leuk dat er zo veel kunst is waar je omheen of doorheen kunt lopen. Schilderijen kun je vaak alleen statisch bekijken; je kunt er weinig interactie mee aangaan. Hoe anders is dat bij kunst zoals “Open Ended” van de Amerikaanse beeldhouwer Richard Serra? Een gigantisch labyrint van cortenstaal, dat maar liefst 216 ton weegt en waar je dus doorheen kunt wandelen. Een bijzondere ervaring, want het kunstwerk ziet er vanuit iedere hoek weer anders uit.
We hadden een gezellige middag. De faciliteiten op het landgoed zijn prima: genoeg gratis parkeerplekken en het museum zelf is ook van alle gemakken voorzien. Een bezoek aan Museum Voorlinden vormt echt een leuk (kunst)uitje. Want ook al ben je niet zo van de moderne kunst, zou niet iedereen het stiekem leuk vinden om even aan het trappetje van “Swimming Pool” te hangen? 🙂
